Search This Blog

2010-04-30

Միյան հայ "հայրենասերը" կարող է ատել իր երկրի անկախությունը


Դեռ պարզ չէ կբացվեն Հայաստանում օատարալեզու դպրոցներ թե՞ ոչ: Պարզ չէ դրանք կլինեն ռուսական թե՞ անգլիական, բայց քննարկումն արդեն հետաքրքրիր բացահայտումներ բերեց:
Օրինակ ֆեյսբուքում մի այպիսի մեկնաբանություն եղավ ռուսալեզու դպրոցի բացման հնարավորութան հետ կապված` «yes indz noric zgaci 90-akanneri kesin, yerb ays zhoxovurd@ chortacvec!»:
Այս մեկնաբանության հեղինակն իրեն նորից ճորտացված զգաց, որովհետեւ քննարկման մասնակիցները դեմ էին ռուսական դպրոցների բացմանը, իսկ նա կողմ էր: Ճորտացված զգաց ինչպես 90-ականներին, երբ ռուսական դպրոցները փակվեցին:
Շատ հատկանշական է, դրա համար էլ ուզեցի այստեղ դա մեջբերել:
Ուրեմն, նորից 90-ականներ:
Վիճել, այն բանի մասին, որ 90-ականներին ծանր էր, որ այդ ժամանակ դրվեցին այսօրվա իրավիճակի հիմքրեից շատերը` անիմաստ է, քանի որ դա իրոք այդպես է:
Բայց վաղուց եմ նկատել. շատ շատերը 90-ականներն ատում են, ոչ թե այդ բացասական երեւույթների, այլ անկախության համար:
Պարզվում է «ժողովուրդը» ճորտացվեց ոչ թե այն ժամանակ, երբ նա օտար կայսրության իշխանության տակ էր, ոչ թե այն ժամանակ, երբ ռուսական դպրոցների շնորհիվ նա ձուլման եզրին էր, այլ այն ժամանակ երբ 600 տարվա իր առաջին ռազմական հաղթանակը տարավ եւ այն ժամանակ երբ սեփական լեզվին տիրապետելը խրախուսելի նորմա դարձավ:
Կարելի՞ է ավելի այլասերված մտածողություն պատկերացնել քան ներկայացվածն է:
Ճորտը խոսում է ճորտացման մասին:
Պարադոքսալ կերպով այս հակաանկախական մտածողությունը որոշ դեպքերում կարող է հայրենասիրության հանդերձանքով հանդես գալ: Որովհետեւ միայն հայ «հայրենասերը» կարող է ատել անկախության կայացման տարիները եւ ճորտացման տարիներ կոչել դրանք կամ անտարբեր մնալ օտարալեզու դպրոցների հարցի ճակատագրում: 
"Հայրենասիրության" մասինդեռ կխոսենք: 

Չարչարենց

No comments:

Post a Comment