Search This Blog

2010-05-06

Հարցազրույցս Լրագրում

http://lragir.am/armsrc/interview34596.html
Նկարս իհարկե սպանիչ ա (ոնց որ պառաված իզվրաշեն լինեմ), բայց կարեւորը տեքստն ա: )




5 comments:

  1. կոչումներդ լավն էին
    հրապարակախոս, ուստա
    :-))))))

    ReplyDelete
  2. )))))) Ես էդ հրապարակախոս բառից էլ մի քիչ վախենում եմ: շատ բարձր ա հնչում: Դրա համար, ուստայով մի քիչ դեպի հող եմ իջեցնում:))

    ReplyDelete
  3. Ուստա ջան,
    Մի քանի նկատառում ունեմ հարցազրույցի առթիվ:
    Նկատել եմ, որ դու փիլիսոփայորեն, շատ մեծ հեռավորություններից ու ժամանակահատվածների լայն կտրվածքով ես դիտարկում հարցերը:
    Հասկանալի է, պատմականը, կրոնականը, փիլիսոփայականը տեսականորեն հենց այդպես են դիտարկում երևույթներն ու աշխարհը:
    Բայց քաղաքականությունը դա ներկա ժամանակ է: "Հիմա" է: Այն առկա պայքար է, այլ ոչ թե դանդաղկոտ ընթացք:
    Դանդաղը դա մեծ, ծանր համակարգերի փիլիսոփայությունն է ու էությունը: Դանդաղով պատմությունը, մարդկությունը, փլիսոփայությունն է առաջ շարժվում, Ինչ որ տեղ նաև հասարակությունների արժեքահամակարգերն են իներցիոն: Բայց քաղաքականությունը դա ակտիվ, պրոակտիվ սպորտային, ոչ իներցիոն դաշտ է:
    Մինչ դանդաղով Հայաստանը 2000 տարվա մեջ թուլացավ, փոքրացավ, վախկոտացավ, դատարակվեց ու դառավ մի բուռ, այդ ընթացքում հարյուրավորներ/հազարավորներ անձնապես իրենց "քաղաքականությունն" արեցին ու հանգիստ հեռացան ասպարեզից, հենց իրենցը, որպես արդյունք գրանցած: Նույնիսկ այս 20 տարում հասարակական, ազգային ու պետական պրոցեսների խայտառակ վայրընթացի պայմաններում, 2 "թագավոր" ու շրջապատի հազարավոր այլ գյադեք հանգիստ իրենց քաղաքական կյանքն ու գործերը դասավորեցոին ու շարունակում են դա անել ի հաշիվ այլոց ու ի հեճուկս երկարաժամկետ կտվածքով իրենց աբսուրդայնության:
    Այսինքն նույնիսկ մեր փոքր երկրում կան 2 զուգահեռ պրոցեսներ-
    1-անձերի պայքարի դաշտ- որը քաղաքականություն է կոչվում և
    2- դրանով պայմանավորված հասարակական ընթացք, որը դեռ որ միայն դեպի կոլապս է տանում:
    Արդյունքի չհասած ընդիմությունը չկարողանալով հաղթանակի հասնել իրական պրոցեսում, ընկել է պեչենու բաղերը ու բարոյական ու երևակայական չեղած հաղթանակներ է մտմտում:
    Է հա, մի 200 տարի հետո մի գուցե ինչ որ ներքին կամ արտաքին պատճառներով հայաստանում զուլալ արժեհամակարգ ձևավորվի, մի հեքիաթային քաղաքական ու հասարակական կյանք սկսվի: Բայց ինչ կապ ունի այդ հետագա տեսականորեն հնարավորը այսօրվա քաղաքականի, ու հայկականի հետ՞:
    Մենք պետք է մաթեմատիկական տրմաբանությամբ ամեն հարց քննարկենք -միայն իր իմաստի ու գործողության տիրույթներում: Չի կարելի ռեալ քաղաքականությունը դիտարկել բազմաթիվ սերունդներ ներառող ժամանակահատվածներում: Կամ ապստամբության իրավունքի մասին դատողություններ անենք սահմանադրական զուտ կամայական ու լոկալ տեսական իրավունքի շրջանակներում:
    Ապստամբությունը դա մարդու էգոյի անժխտելի իրավունքն է: Մեկը կապստամբվի -դա կլինի մեկ հոգու ապստամբություն, 1000 կանեն 1000-ի ապստամբություն կլինի, միլիոնով դուրս կգան, կլինի միլիոնի իրավունք: Սահմանադրությունը սրա հետ կապ չունի: Ապստամբությունը դա մարդու, իր նկատմամաբ իրերի դրվածքը չհանդուրժելու ներքին իրավունք է, ու կապ չունի որևէ այլ ֆորմալ, կամ ոչ ֆորմալ արգելքի հետ:

    Բիձա

    ReplyDelete
  4. Ուստա ջան,
    Մի քանի նկատառում ունեմ հարցազրույցի առթիվ:
    Նկատել եմ, որ դու փիլիսոփայորեն, շատ մեծ հեռավորություններից ու ժամանակահատվածների լայն կտրվածքով ես դիտարկում հարցերը:
    Հասկանալի է, պատմականը, կրոնականը, փիլիսոփայականը տեսականորեն հենց այդպես են դիտարկում երևույթներն ու աշխարհը:
    Բայց քաղաքականությունը դա ներկա ժամանակ է: "Հիմա" է: Այն առկա պայքար է, այլ ոչ թե դանդաղկոտ ընթացք:
    Դանդաղը դա մեծ, ծանր համակարգերի փիլիսոփայությունն է ու էությունը: Դանդաղով պատմությունը, մարդկությունը, փիլիսոփայությունն է առաջ շարժվում, Ինչ որ տեղ նաև հասարակությունների արժեքահամակարգերն են իներցիոն: Բայց քաղաքականությունը դա ակտիվ, պրոակտիվ սպորտային, ոչ իներցիոն դաշտ է:
    Մինչ դանդաղով Հայաստանը 2000 տարվա մեջ թուլացավ, փոքրացավ, վախկոտացավ, դատարակվեց ու դառավ մի բուռ, այդ ընթացքում հարյուրավորներ/հազարավորներ անձնապես իրենց "քաղաքականությունն" արեցին ու հանգիստ հեռացան ասպարեզից, հենց իրենցը, որպես արդյունք գրանցած: Նույնիսկ այս 20 տարում հասարակական, ազգային ու պետական պրոցեսների խայտառակ վայրընթացի պայմաններում, 2 "թագավոր" ու շրջապատի հազարավոր այլ գյադեք հանգիստ իրենց քաղաքական կյանքն ու գործերը դասավորեցոին ու շարունակում են դա անել ի հաշիվ այլոց ու ի հեճուկս երկարաժամկետ կտվածքով իրենց աբսուրդայնության:
    Այսինքն նույնիսկ մեր փոքր երկրում կան 2 զուգահեռ պրոցեսներ-
    1-անձերի պայքարի դաշտ- որը քաղաքականություն է կոչվում և
    2- դրանով պայմանավորված հասարակական ընթացք, որը դեռ որ միայն դեպի կոլապս է տանում:
    Արդյունքի չհասած ընդիմությունը չկարողանալով հաղթանակի հասնել իրական պրոցեսում, ընկել է պեչենու բաղերը ու բարոյական ու երևակայական չեղած հաղթանակներ է մտմտում:
    Է հա, մի 200 տարի հետո մի գուցե ինչ որ ներքին կամ արտաքին պատճառներով հայաստանում զուլալ արժեհամակարգ ձևավորվի, մի հեքիաթային քաղաքական ու հասարակական կյանք սկսվի: Բայց ինչ կապ ունի այդ հետագա տեսականորեն հնարավորը այսօրվա քաղաքականի, ու հայկականի հետ՞:
    Մենք պետք է մաթեմատիկական տրմաբանությամբ ամեն հարց քննարկենք -միայն իր իմաստի ու գործողության տիրույթներում: Չի կարելի ռեալ քաղաքականությունը դիտարկել բազմաթիվ սերունդներ ներառող ժամանակահատվածներում: Կամ ապստամբության իրավունքի մասին դատողություններ անել սահմանադրական զուտ կամայական ու լոկալ տեսական իրավունքի շրջանակներում:
    Ապստամբությունը դա մարդու էգոյի անժխտելի իրավունքն է: Մեկը կապստամբվի -դա կլինի մեկ հոգու ապստամբություն, 1000 կանեն 1000-ի ապստամբություն կլինի, միլիոնով դուրս կգան, կլինի միլիոնի իրավունք: Սահմանադրությունը սրա հետ կապ չունի: Ապստամբությունը դա մարդու, իր նկատմամաբ իրերի դրվածքը չհանդուրժելու ներքին իրավունք է, ու կապ չունի որևէ այլ ֆորմալ, կամ ոչ ֆորմալ արգելքի հետ:
    Բիձա

    ReplyDelete
  5. Բիձա ջան, շատ մերսի սենց հանգամանալից արձագանքի համար: Նորմալ պատասխանելու համար բնականաբար ժամանակ եմ խնդրում: )

    ReplyDelete