Search This Blog

2010-06-03

Հակադեմոկրատական լիբերալիզմը

Գազայի շուրջ ծավալվող դեպքերը նորից գալիս են ապացուցելու, որ ձախ լիբերալիզմի այն տեսակը (կոչե՛ք այն ինչ անունով, որ ուզեք, բայց կարծում եմ հասկանում եք, ո՛ր երեւույթի մաիսն է խոսքը), որը հավակնում է մենաշնորհել եվրոպական եւ միջազգային հասարակական կարծիքը ոչ մի առանձնապես կապ էլ չունի դեմոկրատիայի  եւ արեւմտյան արժեքների հետ: Եւ ի դեպ, բացի աջ՝ պահպոնաղական հակասեմականությունից, գոյություն ունի նաեւ յուրահատուկ ձախ հակասեմականություն: Իսրայելը բոլոր տեսակի "առաջադեմ" դեմքերի եւ պոստմոդեռնիստ լիբերալների աչքի փուշն է, որովհետեւ մի պետություն է, որն ունի հստակ եւ չլողզված արժեքային դաշտ, պետություն է, որն ունի իր այո՛-ն եւ ո՛չը, կո՛ղմն ու դեմը, սիրելն ու ատելը: Ամեն տեսակի հաստատումից, օբյեկտիվությունից, կենտրոնից խուսափող պոստոմդեռնիստական գիտակցութունը բնազդորեն վախենում է համակարգերից, որոնք կենտրոն ունեն եւ գիտեն՝ ո՛րն է ճշմարտությունը: Պիղատոսի նման նրանք հարցնում են՝ "ինչ է ճշմարտությունը":